Rita Blanco

Jako aktorka debiutuje w sztuce Mariana Espera Casamento Jean-Paula Wenzela w reżyserii Luísa Miguela Cintry w 1983 roku. W 1985 roku ukończyła Kurs Aktorski w Konserwatorium Narodowym. Nadal w Teatro da Cornucópia wykonała Perwersje Davida Mameta w reżyserii Miguela Guilherme'a i José Pedro Gomesa; Zanim nadejdzie noc Eduarda Dionísio, z Adriano Luzem; Krew na kocim karku autorstwa Fassbindera, z Luísem Miguelem Cintrą. W 1989 roku wziął udział w Jak inna jest miłość w Portugalii, adaptacji dzieła Júlio Dantasa w reżyserii Fernando Gomesa. Nunca Nada de Nobody Luísy Costy Gomes w reżyserii Any Tamen przyniosła jej nominację do nagrody Garretta za najlepszą kobiecą rolę (1991). W 1997 roku brał udział w przedstawieniu Piotruś Pan Jamesa Barriego, wystawionym przez António Piresa w São Luiz. W kinie wyreżyserowali go João Botelho (1994 - Três Palmeiras; 1999 Tráfico; 2003 - Kobieta, która wierzyła, że ​​jest prezydentem USA; 2005 - Fatalista), João Mário Grilo (1998 - Longe da Vista; 2002 - A Falha ; 2000 - 451 Strong), José Nascimento (2000 - Za późno), Teresa Villaverde (1998 - Os Mutantes), Manoel de Oliveira (1998 - Niepokój), João César Monteiro (1992 - Ostatnie nurkowanie) czy Jorge Silva Melo (1987 - sierpień; 1985 - nikt dwa razy). W telewizji pojawił się w A Mala de Cartão (1988), serialu, w którym wystąpiła Irene Papas. Pracował z komikiem Hermanem José w Casino Royal (1989), Crime na Pensão Estrelinha (1990) i Serafim Saudade - powrót bohatera (2001). Brał także udział w Sai da Minha 1996, Médico de Família (1998/2000), A Minha Sogra é uma Bruxa (2003), w telenoweli Tempo de Viver (2006) Rui Vilheny (debiut w TVI i telenoweli) Conta- ja, jak było (2007-2009). Z Henrique Mendesem poprowadził konkurs Polowanie na skarb (1994). W 2011 roku, po 2 latach nieobecności, masowo powraca do telewizji, pracując w 3 ogólnych kanałach portugalskich: najpierw w sitcomie SIC A Família Mata, następnie w filmie telewizyjnym TVI O Prophet i wreszcie w 2. sezonie RTP Maternidades seria. Podkreśla swoją współpracę z reżyserem i filmowcem João Canijo. Pracował z nim w teatrze (1988 - Zbrodnie serca Beth Henley; 1987 - Gry plażowe Whiteheada; 1994 - Wyznania w świetle księżyca Eugene'a O'Neilla; 2002 - Siedem żywotów Rosy Lobato de Faria), w kinie ( 1988 - Três Menos Eu (Festival Les Stars Demain); 1990 - Filha da Mãe; 2001 - Ganhar a Vida; 2004 - Noite Escura) oraz w telewizji (1990 - Alentejo sem Lei; 1996 - Sai da Minha Vida). Nagrodzona w 2002 i 2012 roku Złotym Globem w kategorii Najlepsza Aktorka Filmowa, z Ganhar a Vida i Sangue do meu Sangue João Canijo. Została uhonorowana na Festival de Santa Maria da Feira w 2004 roku. W 2012 roku została uznana na Gali SPAUTORES najlepszą aktorką filmową za rolę w filmie Sangue do meu Sangue