Pogromcy duchów II

Opis:

Minęły cztery lata od ostatniej akcji Pogromców, ich drogi rozeszły się. Venkman prowadzi w telewizji popularny program poświęcony zjawiskom paranormalnym. Stanz i Zeddemore zarabiają jako klowni na przyjęciach urodzinowych dla dzieci. Spengler prowadzi badania z pogranicza psychologii i psychotroniki. Dana zdążyła rozstać się z Venkmanem, wyjść za mąż, urodzić dziecko i wziąć rozwód. Mieszka teraz sama z ośmiomiesięcznym synkiem i pracuje w muzeum na Manhattanie. To właśnie Oskar, synek Dany, prowokuje niejako całą spiralę późniejszych wypadków. Któregoś dnia wózek Oskara ni stąd ni zowąd rusza, prosto na ulicę, pod koła pędzących samochodów. Dana rzuca się dziecku na ratunek i udaje się jej ocalić chłopca, ale dociera do niej, że jakaś nadnaturalna siła znów wkracza w jej życie i tym razem zaczyna zagrażać jej dziecku. Dana ma tylko jedno wyjście – zwołać na powrót grupę nieustraszonych pogromców duchów. Przyjaciele nie mogą jej zawieść; na pewno nie odmówi pomocy wciąż zakochany Venkman. Tak zaczyna się nowa przygoda – Pogromcy Duchów znów rzucają wyzwanie złym mocom. Ekipa pracująca przy pierwszej części Pogromców, a zwłaszcza główny pomysłodawca, Dan Aykroyd, już dawno planowała dopisać dalszy ciąg do historii, która tak przypadła widzom do gustu. Powstał film przygodowy, ale, jak twierdzą autorzy, prawdziwszy i głębszy pod względem psychologicznym. Sam pomysł żyjącej masy błota o złych intencjach wziął się z metafory istnienia w prawdziwym życiu narastających złych emocji, które mogą nas zalać i utopić. Nagrywanie tej kluczowej sceny z filmu Ramis wspomina jako najkoszmarniejsze doświadczenie aktorskie. Działo się pewnej grudniowej nocy, było przeraźliwie zimno, silny wiatr urywał głowę, a aktorzy, których polewano kubłami błota, musieli przeciskać się przez wąski otwór prowadzący z kanałów na ulicę. Na domiar złego następnego dnia rano reżyser obwieścił im, że jedna z kamer odmówiła posłuszeństwa i ujęcia trzeba było powtórzyć.